Sztuczki wywiadowcze

- Mąż pracownicy Klementowskiego? A co go tak zaniepokoiło?
- Myśli że żona go zdradza. Ale ja jakoś w to nie wierzę, za bardzo się kochają.
- Skąd niby to wiesz?
- To widać. Mam szósty zmysł, wiesz? - uśmiechnęłam się głupkowato a on odwzajemnił mój uśmiech
- A jak się ta kobitka nazywa?
- Kwiatkowska.
- Magda? - Karol wciął mi się w słowo
- A skąd Ty to wiesz?
- To właśnie z nią się kontaktowałem w sprawie tej ohydnej głowy. To ma być prezent dla Klementowskiego. Ostatnio mocno jej pomógł i teraz chce się odwdzięczyć.
- W czym jej pomógł? - zapytałam coraz bardziej zaciekawiona tą sprawą
- A skąd ja mam wiedzieć? Nie pytam o takie rzeczy. Do póki ona dostaje główkę, a ja kasę nikt nikogo o nic nie pyta.
- A gdyby tak ona nie dostała tej główki?
- Co Ty znowu kombinujesz kobieto? - w głosie Karola pojawiło się lekkie zaniepokojenie, ale nie przeszkodziło mu to w wysłuchaniu mojego pomysłu.

Cała noc zleciała nam na rozmowie, nawet nie pamiętam kiedy zasnęliśmy. Wiem tylko że o 9 rano obudziła nas Amelia wchodząca do mojego gabinetu. Będę musiała chyba dać jej sporą premię żeby nie wygadała nikomu jaki obrazek zastała... Karol leżał na podłodze z głową na swojej torbie i obejmował mnie ramieniem. Moja głowa natomiast spoczywała na jego klatce piersiowej, a ręka zastygła przy jego policzku. Kiedy Amelia nas obudziła, zerwałam się na równe nogi i poprawiłam włosy które były w katastroficznym nieładzie. Karol jak gdyby nigdy nic, usiadł na podłodze i szczerzył się głupkowato do nas.
Amelię posłałam po kawę, a Karola wygoniłam do domu. Usiadłam w swoim fotelu, delektując się błogą ciszą i chwilą spokoju na przemyślenia.

Jeszcze tego samego dnia Karol miał spotkać się z Magdą K. w celu wymiany. Kobieta przyszła na wyznaczone miejsce w parku na uboczu miasta. Usiadła na ławce i z lekkim poddenerwowaniem czekała. Czekała ponad 30 minut, ale nikt się nie pojawił. Dosłownie nikt. Żadna żywa ( i miejmy nadzieję że martwa też ) nie przeszła obok niej przez te pół godziny. Kobieta zaczęła się niepokoić coraz bardziej. Obiecała mężowi że wróci na kolację, ale z drugiej strony nie mogła tak po prostu opuścić parku bez wymiany. Kiedy już zaczynała tracić cierpliwość, usłyszała szelest liści dobiegający z krzaków za jej plecami, lecz nim zdążyła się obejrzeć, para silnych rąk zakneblowała jej usta i zawiązała oczy. Próbowała się wyrywać, kopać i krzyczeć, ale nie miała szans.

- Dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy od Kwiatkowskiej. - z szerokim uśmiechem na ustach przywitał mnie Karol w drzwiach swojego mieszkania. Dałam się w końcu zaprosić na kolację, w ramach zadośćuczynienia za ostanie wydarzenia w moim biurze.
- Tak? A czegóż to? - zapytałam podając mu butelkę białego wina i dając się pocałować na powitanie
- W czym pomógł jej Klementowski. - jego uśmiech jeszcze bardziej się powiększył
- No wyduś to wreszcie z siebie!
- Uchronił ją przed więzieniem. Białe czy czerwone? - Karol wskazał na butelki wina na blacie w kuchni, gdy ja w osłupieniu stałam nadal przy drzwiach wejściowych.
- Jak to przed więzieniem? Dlaczego miała tam trafić?
- Już myślałem że nigdy nie zapytasz. Nasz niewinna Madzia od kilku dobrych miesięcy współpracuje z dobrze Ci znanym staruszkiem, którego to obrazy sprzedaje.
- Nie mów....Z Malinowskim?! - nie mogłam uwierzyć w to co słyszę, jak to w ogóle możliwe?
- Tak, dokładnie z nim. Przynajmniej już wiemy po co mu ta pracowania artystyczna...
- Że niby on sam maluje?
- A żeby to maluje, podrabia. Podrabia drogocenne dzieła sztuki, i to ponoć całkiem nieźle. Potem przekazuje je Madzi, ona przekazuję je kolejnemu pośrednikowi, a ten wywozi je za granicę i sprzedaję. Piękny system.
- A skąd Ty to wszystko wiesz? Tak po prostu Ci to powiedziała?
- Wolałbym żebyś o to nie pytała. - uśmiech z ust Karola zmył się w mgnieniu oka
- Gadaj. - zażądałam surowo
- Możliwe że moi ludzie trochę ją do tego zmusili...
- To znaczy? - popatrzył na mnie ponuro, po czym spuścił wzrok na podłogę jak zbity piesek - Nie... Chyba nie mówisz tego o czy myślę, prawda?